bana istediğin zaman

bana istediğin zaman edebileceğini biliyorsun. istediğin zaman yı çalabileceğini, sormadan içeri girebileceğini. hatta istersen larını bile çıkarmadan girebileceğini de biliyorsun. ama yapmazsın.

yapmamak için haklı gerekçelerin vardır. haklısındır. yanındayken kendimi bir deney hayvanı gibi hissettiğimi biliyor musun? bilmiyorsun elbette ama işte şimdi söylüyorum. hayır, deneyi yapan sen değilsin. deneyi yapan gizli bir güç.

"bir insan ne kadar saçmalayabilir, kendisini ne kadar komik durumlara düşürebilir, elini ayağını koyacağı yeri ne kadar şaşırabilir, kalbi ne kadar hızlı çarpabilir, göz göze gelince ne kadar ter basabilir" konulu bir deney bu ve ben onun hayvanıyım.

konuşmaya yeni başlayan bir çocuk gibiyim yanında, farkında mısın? değilsindir. daha az saçmalayabilmek için mümkün olduğunca kısa tümceler kurmaya gayret ediyorum seninle konuşurken.

sen konuşmaya başlayınca yağmur yağıyormuş gibi oluyor. şemsiyesiz, korunaksız duruyorum o yağmurun altında. başımı gökyüzüne doğru kaldırıyorum. damlalar yüzüme çarpsın diye. tek bir sözcüğünü dahi, tek bir damlasını dahi kaçırmamak ve unutmamak için yapıyorum bunu.

farkında mısın? değilsindir. çünkü senin haklı gerekçelerin var. benim de haklı gerekçelerim var oysa. daha fazla, bir şey yokmuş gibi yapamadığım için üzgünüm. benim hayatımda sağlıklı bir şey yok. hastalıklı seviyorum seni.

sevmemem gerektiği için değil, sen beni sevmediğin için hiç değil. yine de, korkmanı istemiyorum. çünkü uzak durabilirim. uzak durup kendi kendimi yiyebilirim. bilmem, söylememe gerek var mı, benden sana zarar gelmez. benden kimseye zarar gelmez aslında. ben ancak uzakta durup, içimi kemiren şeylerle birlikte karşılıklı oturup kahve içebiliyorum. onları besliyorum, büyütüyorum filan işte. bundan sana ne. bir aşkın sonunun yalnızlığa çıkması ne tuhaf.